Fietsen was mijn absolute passie!
Als jongetje van twaalf maakte ik voor het eerst kennis met wielrennen. Ik vond het fantastisch en na een tijdje trainde ik al vier keer per week. Tijdens mijn eerste wedstrijden finishte ik soms al als eerste omdat wielrennen nu eenmaal m’n lust en leven was. Op mijn achttiende ging ik naar de politieacademie en daarmee kwam er een abrupt einde aan mijn wielerloopbaan. Ik had simpelweg geen tijd meer om elk weekend een wedstrijd te rijden. In de tien jaar daarna bleef ik wel enthousiast sporten; ik tenniste, deed aan windsurfen en hield van hardlopen en skiën. Maar hoe leuk ik deze takken van sport ook vond, het fietsen kriebelde nog steeds. 1997 was een zwart jaar; ik kreeg een zwaar skiongeluk en het kostte me een jaar om daarvan te herstellen. Skiën kon ik verder wel vergeten en de enige beweging die m’n benen nog vrij goed konden maken, was het ronddraaien van de pedalen.
Een oude liefde in een nieuw jasje.
De wielersport bestond voor mij maar uit één ding: wielrennen op de weg en dan zo snel mogelijk van start naar finish zien te komen. Het was me wel duidelijk dat ik hierin geen wedstrijd meer zou uitrijden. Daarom begon ik er ook niet meer aan. Maar een paar jaar later vroeg iemand een keer of ik zin had om mee te gaan mountainbiken. Mijn allereerste rit was een loodzwaar parcours in Schoorl. Na een kwartier konden ze me van de fiets dragen, zo kapot zat ik, maar ik wist wel dat ik een nieuwe liefde had gevonden. Mountainbiken was dan wel veel zwaarder en een grotere uitdaging dan wielrennen op de weg, maar toch een veel  lichtere belasting voor mijn lichamelijke conditie. De dokter had hardlopen of contactsporten uitdrukkelijk verboden en mountainbiken leek de oplossing. Ik begon drie à vier keer per week te trainen en kon steeds langere ritten aan. Zo probeerde ik het parcours in Schoorl twee of drie keer achter elkaar te doen. Het voelde heerlijk weer een sport te hebben waarin ik echt goed presteerde. Het enige probleem was dat ik natuurlijk geen achttien meer was en mijn hoofd wilde veel meer dan mijn lijf aankon. Behoorlijk frustrerend, bij tijden.
Wauw!
In die tijd was mijn vrouw net begonnen met Herbalife producten als extra steun omdat ze wilde afvallen. Hoewel ik al snel zag dat ze er prima resultaten mee boekte, vertrouwde ik die ´poeders´ helemaal niet. Ik was het er ook niet mee eens dat ze die nam. Maar op een dag, tijdens een middagtraining, had ik ineens ontzettende honger. De koelkast was helemaal leeg en er stond alleen een bus Formule 1 op tafel. Omdat mijn vrouw toch niet thuis was, heb ik een shake gemaakt. De smaak was een verrassing. Maar dat ging ik haar natuurlijk niet vertellen. Daarna begon ik weer te trainen. Wauw… dat was het enige wat ik die middag op de fiets dacht. Ik had zoveel energie, ik bleef gewoon maar op topsnelheid doorknallen en ik werd helemaal niet moe. Ik zat de hele tijd te wachten op de man met de hamer, maar hij kwam gewoon niet. Toen ik tenslotte besloot te stoppen, wist ik direct dat mijn energie alleen maar door die Herbalife shake kon komen.
Ik kon het niet voor me houden!
Ik had natuurlijk ook wel gehoord van sporters die Herbalife producten gebruikten als voedingssupplementen en nu begreep ik pas waarom. Eenmaal thuis, besloot ik precies na te gaan wat er nu eigenlijk in die shakepoeder zat. Er moesten haast wel verboden middelen in zitten, anders kon ik me gewoon niet zo fit voelen. Maar er was niet één ‘foute stof’ te ontdekken in de lijst met ingrediënten op het etiket. Ook voor mijn volgende training nam ik een shake, maar ik besloot er niemand iets van te zeggen. Die training vergeet ik nooit meer… maar mijn sportmaatjes ook niet. Plotseling fietste ik helemaal alleen op kop; niemand kon me bijhouden. En aan het eind van de dag was het niveauverschil voor iedereen zonneklaar. Er werd achter mijn rug dan ook flink veel gekletst. Toch besloot ik de shakes nog een paar keer zelf uit te proberen voordat ik mijn vrienden er over wilde vertellen. Na drie dagen moest ik er wel mee voor de dag komen. Ook zij hadden in eerste instantie hun twijfels, maar ze wilden het toch wel eens proberen. Tot op de dag van vandaag zijn het allemaal trouwe 'Herbalifers'.
Met Herbalife sneuvelt het ene record na het andere!
Ik ben nu dan wel 37 jaar, maar ik voel me net zo sterk als iemand van 25. Ik train ten minste vijf keer per week op de zwaarste mountainbike routes in Nederland en ik heb ook al diverse parcours in België, Frankrijk, Oostenrijk en Italië op mijn naam staan. Ik gebruik Formule 1 iets langer dan een jaar en neem nu een shake vóór, tijdens en na iedere training. In de afgelopen zes maanden heb ik meerdere minuten van zijn mijn persoonlijke records afgehaald op elk parcours. Een paar jaar geleden dacht ik dat ik over de top was, maar nu voel ik dat er nog veel méér in zit. Ik train harder, langer en vaker en toch herstel ik steeds sneller en kan  ook steeds meer aan.
Alles is mogelijk!
Vorig jaar heb ik mezelf een uitdaging gesteld om eens te zien hoe fit ik werkelijk was. Ik besloot de Grossglockner in Oostenrijk te beklimmen, de zwaarste gletsjer van Europa met een gemiddeld stijgingspercentage van 14%. Natuurlijk heb ik de Herbalife producten gebruikt voor deze tocht en ik had me zelfs keurig in mijn Herbalife outfit gestoken. Ik wilde iedereen laten zien wat de producten voor je kunnen doen! Het was een fantastische ervaring en ik bereikte de top in de 23-snelste tijd die ooit is geklokt. Een van de mooiste momenten van mijn leven.
(Bron: Herbalife Today Magazine)